Lectio
Divina
Starożytna praktyka uważnego słuchania Słowa Bożego. Jeden z wielkich skarbów chrześcijańskiej tradycji modlitwy - droga do przyjaźni z Chrystusem przez medytację Pisma Świętego.
IV w.
Tradycja
4
Etapy praktyki
20 minut
Z timerem
Nie analiza,
lecz słuchanie
Lectio Divina - dosłownie „Boże czytanie" - jest starożytną chrześcijańską praktyką uważnego czytania Pisma Świętego w postawie modlitwy. Jej celem nie jest zrozumienie tekstu, ale spotkanie z żywym Bogiem, który przemawia przez Słowo.
Jest to jeden z wielkich skarbów tradycji monastycznej - praktykowany przez Ojców Pustyni, benedyktynów i cystersów - dziś dostępny dla każdego chrześcijanina szukającego głębszej relacji z Bogiem.
Czym jest
- Modlitewnym słuchaniem Słowa Bożego
- Dialogiem z Bogiem przez tekst biblijny
- Drogą do kontemplacji i spoczynku w Bogu
- Praktyką prowadzącą do przemiany życia
Czym nie jest
- Egzegezą ani biblistyką
- Intelektualną analizą tekstu
- Czytaniem dla zdobycia wiedzy teologicznej
Cztery etapy Lectio Divina
Lectio - czytanie
Powolne, uważne
czytanie wybranego
fragmentu
Pisma Świętego.
Meditatio - rozmyślanie
Powracamy do słowa,
które nas dotknęło,
i rozważamy je
w sercu.
Oratio - modlitwa
Odpowiadamy Bogu
na to, co usłyszeliśmy
w Jego Słowie.
Contemplatio - kontemplacja
Spoczynek w Bogu
poza słowami,
w Jego obecności.
Forma monastyczna i osobista: Lectio Divina może być praktykowana indywidualnie lub we wspólnocie. Tradycyjna forma monastyczna jest mniej ustrukturyzowana - pozwala Duchowi Świętemu prowadzić w dowolnym rytmie między etapami.
Skarb
wieków monastycznych
Lectio Divina sięga korzeniami do Ojców i Matek Pustyni (IV w.), którzy praktykowali ciągłe rozważanie Słowa Bożego - „ruminatio". Św. Benedykt z Nursji uczynił ją fundamentem życia monastycznego w swojej Regule.
Guigo II, kartuski mnich XII wieku, opisał cztery etapy jako „drabinę mnichów": Lectio, Meditatio, Oratio, Contemplatio. Dziś praktyka ta przeżywa odrodzenie jako odpowiedź na głód duchowości w świecie przepełnionym hałasem.
IV wiek
Ojcowie i Matki Pustyni - „ruminatio" Słowa Bożego
VI wiek
Reguła św. Benedykta - Lectio Divina fundamentem życia mniszego
XII wiek
Guigo II - „Scala Claustralium", cztery etapy jako drabina duchowa
Dziś
Odrodzenie praktyki - Contemplative Outreach i wspólnoty kontemplacyjne na całym świecie
Guigo II, XII w.
„Lectio poszukuje słodyczy błogosławionego życia, Meditatio ją odnajduje, Oratio o nią prosi, Contemplatio jej smakuje."
Modlitwa Głębi
Lectio Divina otwiera na kontemplację - a Modlitwa Głębi ją pogłębia
We wspólnocie
Grupowa Lectio Divina - słuchanie i dzielenie się owocami Słowa
Nauczyciele
doświadczenia
Lectio Divina jest żywą tradycją przekazywaną przez pokolenia. Oto mistrzowie, którzy kształtowali tę praktykę i których nauka do dziś prowadzi chrześcijan drogą słuchania Słowa.
IV - V wiek
Ojcowie
i Matki Pustyni
Pierwsi mistrzowie „ruminatio" - nieustannego przeżuwania Słowa Bożego. Antonii Wielki, Pachomios, Makary - uczyli słuchania Boga w ciszy pustyni, gdzie Słowo staje się modlitwą i życiem.
Egipt i Syria
ok. 480 - 547
Św. Benedykt
z Nursji
Ojciec monastycyzmu zachodniego, który uczynił Lectio Divina fundamentem Reguły. „Ora et Labora et Lege" - modlitwa, praca i czytanie jako trzy filary życia duchowego we wspólnocie benedyktyńskiej.
Monte Cassino
† ok. 1188
Guigo II
Kartuz
Przeor Wielkiej Kartuzji, który w „Scala Claustralium" - Drabinie Mnichów - opisał cztery klasyczne etapy Lectio Divina. Jego schemat Lectio → Meditatio → Oratio → Contemplatio stał się kanonem praktyki.
Scala Claustralium
1923 - 2018
O. Thomas
Keating OCSO
Cystersik i współzałożyciel Contemplative Outreach, który odnowił tradycję Lectio Divina i Modlitwy Głębi dla współczesnych chrześcijan. Przez dekady uczył, że kontemplacja jest powołaniem każdego ochrzczonego.
Contemplative Outreach
„Lectio poszukuje słodyczy błogosławionego życia, Meditatio ją odnajduje, Oratio o nią prosi, Contemplatio jej smakuje."
Guigo II, Scala Claustralium, XII w.